Kasım, geleneksel olarak hüzün ve melankolinin ayıdır. Duyguların derinleştiği, hassasiyetin arttığı; şarkılarda ve şiirlerde "Yine aylardan kasım" dizesinin bu kadar sık yankılanmasının sebebi tam da bu gri atmosferidir.
Fakat dönüp kendi geçmişime, çocukluk ve gençlik yıllarımdaki o kasım gecelerine baktığımda, bu hüznün yerini bambaşka bir sıcaklığın aldığını görüyorum. Havaların erkenden kararması ve sokaklara çöken o serinlik, bizi dışarının melankolisinden koparıp evlerimize, sevdiklerimizin yanına çekerdi. O uzun ve karanlık Kasım akşamları hüzünlenmek için değil; sıcak bir çayın, belki de bir sobanın etrafında aileyle, dostlarla bir araya gelmek için en güzel bahaneydi.
![]() |
| Yine aylardan kasım. |
Dışarıda sararan yapraklar dökülür, ince ince yağmur yağarken; evlerin içindeki o kalabalık, neşeli sohbetler ve paylaşılan sofralar o hüznü anında dağıtırdı. Biz o mevsimsel melankoliyi; sevdiklerimizle gülerek, anılar biriktirerek ve hayata sımsıkı tutunarak çoktan güzel anılara dönüştürmeyi öğrenmiştik.
Hüzünle anılsa da sonbaharın bu son ayını oldum olası sevmemin asıl nedeni belki de budur. Kendine has o tatlı telaşı, kışa geçerken doğaya sunduğu sakin ritmi ve bana geçmişin o sıcak akşamlarını hatırlatması...
![]() |
| Bir fincan kahve ve bolca huzur... |
Sanki bizi sadece soğuk kışa değil; sevdiklerimizle daha çok vakit geçireceğimiz, içimize dönüp huzur bulacağımız o dingin günlere yavaşça hazırlayan duru bir geçittir Kasım.
Sizin o eski sonbahar akşamlarına dair özlemini duyduğunuz bir anınız var mı?


Yorumlar
Yorum Gönder
Yorumlarınız benim için çok kıymetli. Okurken aklınıza gelenleri, kendi anılarınızı veya sadece bir merhabayı buradan benimle paylaşabilirsiniz.